Stabat Mater van Rossini

Een diepreligieuze overpeinzing van de man van olijke opera’s als De barbier van Sevilla? Rossini liet horen dat het kon. Zijn Stabat Mater is een emotioneel huwelijk tussen troostrijke religiositeit en operateske grandeur. Een werk dat niemand onberoerd laat. Zeker als het wordt ingeleid door twee andere diep doorvoelde meesterwerken van Busoni en Strauss. Een concert dat prettig zeer doet.

Pensionado Rossini?
Gioachino Rossini liet vanaf 1830 de opera voor wat het was en dacht van een lang pensioen te genieten. Toen hij een jaar later tijdens een reis door Spanje de vraag kreeg een Stabat Mater te schrijven, kon hij het componeren toch niet laten. Het duurde nog tot 1841 eer de versie die wij nu kennen klaar was. Ondanks felle tegenstand van de jonge Wagner werd het werk al bij de première bejubeld.

Jonge Strauss beziet de dood
Waar Stabat Mater zich toelegt op het lijden van een moeder na de dood van haar zoon, gaat Strauss’ Tod und Verklärung over de ‘gelukzalige’ dood van een componist. Saillant detail: Strauss was pas 25 jaar toen hij dit werk schreef. Op zijn sterfbed, zo’n zestig jaar later, zei hij tegen zijn schoondochter: ‘Doodgaan is net zoals ik het in Tod und Verklärung componeerde’.